tekens aan de wand

De muur als compositie

De muur  als compositie waarin alle verhalen van dit oord samenkomen. Eerst zijn er de lijnen, scherp en afgetekend. Er is er één die de horizon maakt, zodat de anderen kunnen afwijken, omhoog, omlaag. Ze vormen de contouren van huis, een huis op een helling. Waarom op een helling is de eerste vraag, wat was er ooit de reden van? De reden moet zijn vervaagd en vervlogen want het huis is gesloten. Niet zo maar eventjes voor een dag of een week of een maand. Nee, permanent dichtgemetseld. Het enige raam dat is gelaten is ook dicht, maar misschien alleen voor de zinderende warmte. Warmte die wordt herkend door de weerkaatsing op de muur, het terugschot van de witte muur. Wit dat witter is door de schaduwen van het dak dat niet te zien is, alsof het is opgeslokt door het blauw van de hemel. Gelukkig is daar ook het noestige bruingeel waarmee het huis op de grond staat en dat refereert naar de kleuren van de streek, de tint van de grond.

   
© 2006-2011 Copyright Michel Lafaille - alle rechten voorbehouden